 Tweedaagse reis van BDA naar Noord-Italie. | Tweedaagse reis van de BDA naar Noord - Italie
Het was voor enkele van de deelnemers vroeg opstaan op de eerste dag van April om op tijd in Charlerloi te geraken voor de vlucht naar Bergamo, maar iedereen was present en de reis verliep probleemloos. Een dik uur later stond de 737 op de tarmac van de luchthaven in de buurt van Milaan, waar de zoon van Carlo Gnecchi - Ruscone ons stond op te wachten. Met een tourbus ging het dan richting Inzago waar Carlo in het centrum van het dorp zijn "villa" heeft. Maar eerst moesten we om het hoekje in het dorpscafé de obligate espresso of capuccino nuttigen. Ondertussen kregen we het gezelschap van Andreas Fürger en de consul van België in Milaan. De groep werd door Carlo via de imposante binnenplaats van de villa door het huis en de mooie binnentuin naar de chalet geleid waar zijn verzameling is tentoongesteld. Deze collectie is vooral interessant omwille van zijn verscheidenheid en authenticiteit. Veel rijtuigen verkeren nog in originele toestand of zijn enkel aan de beurt geweest voor een zachte conserverende restauratie. Een duc op een onderstel van een mail - phaeton trok de aandacht omwille van de zeldzame combinatie van kast en verenstel, maar ook omwille van het feit dat dit rijtuig bij mijn weten nog in geen enkele publicatie over deze collectie verschenen is. De professionele commentaren van Jean-Louis Libourel over de koetsen, tuigen en accessoires zorgden voor een nooit of nergens te evenaren niveau van bijscholing voor de meegereisde kenners, liefhebbers en juryleden.
Tot verrassing van de groep werden we na de rondleiding uitgenodigd voor het aperitief en het middagmaal in de villa, geheel in Italiaanse stijl en bestaande uit een verscheidenheid van antipasti, bruschetti en insalatas. Met dank aan de gastvrouw en kinderen van onze gastheer.
Na dessert en koffie ging de reis met aanzienlijke vertraging op het schema verder naar de tweede bestemming noord - oost van Milaan, bij Dino Crippa, in Oreno di Vimercate. Deze verzamelaar heeft een collectie perfect gerestaureerde rijtuigen opgesteld in mooie gebouwen binnen een prachtige binnentuin met mooie beelden en sculpturen van koperplaat. Speciaal hier te vermelden is het vierspan gala tuig met massieve barokke zilveren ornamenten.
Vandaar ging het via de tangentiale est naar Carpiano, ten zuiden van Milaan, tussen de rijstvelden naar de azienda agricola van Baron Albert Moyersoen. De imposante hoeve is in volle restauratie en in één van de stallen bevindt zich een collectie van opgetuigde cavallerie paarden van alle legers en naties die aan de tweede wereldoorlog hebben deelgenomen. Waarschijnlijk uniek in zijn genre. De bejaarde baron leidde de groep met ongekende gedrevenheid en enthousiasme langsheen de lange rij kunststof paarden en muilezels en leerde ons het verschil tussen de hoeven van beiden. Opmerkelijk was dat het standaard bit van de Britse cavallerie paarden, de elleboogstang is die men heden ten dage nogal eens tegenkomt in de menwereld. Vandaar ook de naam "military bit" als alternatieve naam voor een elleboogstang. In een tweede aangrenzende zaal hangt er een indrukwekkende collectie bitten en tuigen. Er staat ook een opstelling om een acht - span te simuleren. Verder veel affiches en fotos die de notoire loopbaan van de baron in de wereld van paarden en dressuur illustreren. Na een lang afscheid ging het nu per bus richting Piacenza. Een uurtje Po vlakte op de autostrada naar het zuiden, de Po overgestoken en we waren in La Plaisance, de eindbestemming van onze eerste dag. We werden netjes afgezet aan de voordeur van ons viersterrenhotel, in hartje stad. We hadden eventjes tijd om ons te verfrissen, dan volgde een gezellig aperitief, een verzorgd avondmaal, eventjes napraten, en dan was het tijd voor een verkwikkende nachtrust na een verrassend interessante dag.
Maar wie dacht reeds het mooiste te hebben gezien kwam bedrogen uit. Want na het ontbijt ging het te voet naar het nabijgelegen imposante Palazzo Farnese. Het was sluitingsdag, maar de conservator had het koetsenmuseum speciaal voor ons geopend en we konden er naar hartelust ronddwalen in de vele enorme zalen van deze cittadella. De rijtuigen staan er door het overschot van ruimte verspreid opgesteld, zodat men ze langs alle kanten goed kan bekijken.
Maar eerst iets over deze versterkte stadsburcht, aangezien er banden zijn met Vlaanderen. De opdracht om deze cittadella te bouwen kwam van Margaretha van Parma (die later ook de titel Margaretha van Oostenrijk droeg). Deze dame was niemand minder dan de bastaarddochter van Keizer Karel V, geboren (°1522) uit een Oudenaardse vrouw. Door Karel erkend werd ze dus de halfzus van Filips II van Spanje, en ze werd door haar halfbroer aangesteld als landvoogdes der Nederlanden van 1559 tot 1567. Op 10 - jarige leeftijd was ze naar de gebieden van Karel V in Italie gestuurd waar ze in 1538 huwde met de hertog van Parma en Piacenza, Ottavio Farnese. Een bekende telg uit dit huwelijk is Alessandro Farnese die later ook landvoogd der Nederlanden werd. De bouw van deze burcht werd in 1558 gestart.
De collectie is indrukwekkend en vooral de talrijke coaches springen in het oog. De kwaliteit en originaliteit van de Italiaanse rijtuigbouwers was voor veel deelnemers een nieuw gegeven, aangezien we deze rijtuigen niet frequent tegenkomen in onze lage landen. Opnieuw konden we genieten van de deskundige begeleiding van Jean - Louis. Er bestaat een leuk boekje over deze collectie.
Even voor de middag stapte het gezelschap terug de bus op voor de verplaatsing naar de laatste collectie, namelijk deze van Ivo Baldisseri in Carmignano di Brenta, bij Vicenza. Bij aankomst en na een hartelijk welkom, stond er ook hier een tafel klaar vol schotels met lekkere hapjes, vergezeld van wijn en koffie. Ivo en zijn sympathieke en charmante vrouw wilden duidelijk ook op culinair gebied het beste van hun kunnen tonen en daarin zijn ze voor de volle honderd procent geslaagd.
Baldiserri heeft echter zoals zoveel verzamelaars een groot probleem. Hij heeft ofwel koetsen teveel of ruimte te kort. Zijn grote en interessante verzameling is niet goed toegankelijk omdat de rijtuigen heel dicht bij elkaar opgesteld zijn. Waarschijnlijk was hij van plan om een deel ervan naar buiten te rijden en op zijn ruime binnenplaats op te stellen, maar het slechte weer zal er anders over beslist hebben. Op zijn ruime zolder staan er dan nog een unieke collectie sleden en verder allerhande rijtuig - accessoires en prenten. Een bundel van wel 25 originele doornzwepen lag er in een zetel te wachten op een antieke standaard voor zwepen. Als wij één of twee mooie antieke zwepen hebben zijn wij blij. Hier liggen ze bij tientallen op de canapé..........
De Heer Baldiserri was zo vriendelijk om ons verder op de bus te begeleiden naar de nabije luchthaven van Treviso. Omdat onze terugvlucht redelijk laat gepland was, hadden we nog wat tijd om de streek te verkennen. Hij leidde de bus langs de indrukwekkende burcht van Cittadella en in Castelfranco heeft de groep de kerk bezocht waar "La Pala del Giorgione" hangt, een beroemd schilderij op het thema van de Madonna met kind. Ondertussen hadden Albert en Evelyne de gelegenheid gevonden om in de plaatselijke bloemenzaak twee reuzeruikers te kopen voor Ivo en Carlo en hun respectievelijke dames als kleine attentie voor het super onthaal. Op het laatste traject naar de luchthaven heb ik mijn Italiaans wat kunnen bijschaven door wat te keuvelen met Ivo. Hoe zijn collectie gegroeid is, over zijn oude paarden waarvan hij maar moeilijk afscheid kan nemen en hoe leuk hij het vond dat liefhebbers uit het verre België zijn collectie kwamen bezichtigen. Ik vroeg hem ook als er publicaties zijn over zijn collectie of als er een webpagina bestaat, maar zover was hij nog niet gekomen. Er bestaat iets summier over zijn sleden, maar niets over de rijtuigen. Spijtig, want er steekt heel wat interessant materiaal tussen.
Er volgde een warm afscheid. De rest van de reis is niet meer het vermelden waard. Wat drummen, vliegtuig op, zitje zoeken, wat soezen, vliegtuig af, afscheid van de groep, en in de nacht naar huis.
Bij het neerschrijven van dit relaas, heb ik deze reis zowat herbeleefd en van elk moment genoten. Het zal moeilijk zijn dit te herhalen en in een tweedaagse trip en voor een zacht prijsje zoveel culturele, culinaire en sociale evenementen mee te maken. Wij gingen om rijtuigen te bekijken, we hebben er veel gezien en kregen waar voor ons geld maar nog zoveel meer.
Met dank aan de organisatoren.
Enkele interessante weblinks
http://www.gnecchiruscone.it/villa.htm
http://www.musei.piacenza.it/stanze/pianosotteraneo/sala1.asp
Antoon Vermeulen
April 2009
|
|
